Cinemascope

Cine , Cartelera de Cine, Estrenos, Actores y Actrices

Hævnen (Susanne Bier)



p { margin-bottom: 0.21cm; }

A foi comigo a clase durante os dous primeiros anos de instituto.
Era un tipo raro de collóns. Non falaba con niguén, pasaba os días a xogar aos vaqueiros cuns amigos imaxinarios empregando a súa escuadra e o seu cartabón como se foran pistolas, e vestía uns pantalóns pensados para ir aos chopos que amosaban uns calcetíns de paiaso entre os baixos das perneiras e os mocasíns que non quitaba nin para facer ximnasia.
Sobreviviu mais ou menos en paz durante un par de meses, ata que aos matóns lles deu por bautizalo coma o transtornao. E a partires de aí, si, a súa vida foi un puto inferno.
Gustaríame vos dicir que se metían con el, que lle insultaban e que rían del sen mais, pero a verdade é que o pobriño pasou o que lle quedaba de primeiro curso entre empurróns, peladas e esgarros. Cando había mais xente diante, o tipo zafaba, pero cando o collían polas escaleiras, nun lugar apartado do recreo, ou na rúa antes de chegar a clase, rapábaas sempre.
Así e todo, cando comezou o seguinte curso, A plantouse de novo en clase.
Se vos digo a verdade, eu sempre pensara que cando chegase o verán, o tipiño falaría con quen tivera que falar, e conseguiría que o cambiaran de centro. Pero non. O tipo veu de volta, para seguir recollendo as hostias que non lle caeran o ano anterior.
Compre dicir que de seguro o resto de rapaces non estivemos á altura.
Non é que non o defendésemos, xa vos digo que diante nosa ninguén lle zoupaba abertamente, e tampouco é que lle fixésemos baleiro: procurabamos falar con el, animarlle de aquela maneira. Pero o que nunca fixemos foi encararnos cos maltratadores, e antes de escoitarmos por primeira vez a frase aquela de “para que triunfe o mal, compre unicamente que os bos non fagan nada”, nós xa a demostráramos coa práctica.
Pero o mais lamentable, o mais noxento, o peor de todo, o que todos estes anos despois fai que cando engancho un puto maltratador na escola lle meta un paquete deses que non se esquecen, foi ver como os nosos profesores miraban cara outro lado malia seren advertidos en varias ocasións do que estaba a pasar.
A situación chegou a ser tan mesquiña que un día engancharon a dous fulanos coséndoo a patadas no patio, e botaron aos tres para casa durante uns días, porque segundo os profesores de garda, el tamén estaba na liorta. Cando o resto da clase nos decataramos do acontecido, fomos falar co titor para lle explicar que cando linchan a alguén adoita ser habitual que o linchado estea presente, e polo menos conseguimos que ao día seguinte A fora readmitido.
Dúas semanas despois, os mesmos que o patearan no patio acompañados por outros dous fillos de puta, foron por el cando baixabamos as escaleiras ao rematar a xornada. Aqueles cabróns apartáronnos a todos e foron contra el con intención de tiralo escaleiras abaixo. Alguén alzou a voz previndo a A para que marchara a correr.
Pero semellaba que A non escoitara nada, e seguiu baixando con aire despistado.
De súpeto, cando sentiu que xa os tiña detrás, volveuse e enganchou no aire ao primeiro que colleu, virou sobre si mesmo agarrado a el, e deixouse caer enriba. Deslizouse sobre o seu agresor durante uns catro ou cinco chanzos, e ao chegar abaixo empezou a bater nel como se o quixera matar. Aquelo encheuse de sangue en cuestión de segundos e se non o chegamos parar, non sei como houbera rematado aquelo, porque o tipo estaba coma en trance, cos ollos desorbitados, zoupándolle a faciana a un boneco que xa tiña que ter perdido o coñecemento despois de golpear contra o segundo chanzo.
Os outros fillos de puta quedaron mirando para nós sen saber moi ben que facer e liscaron de alí, levando ao seu amigo en brazos e berrando “estás muerto transtornao, estás muerto!”.
Media hora nos levou conseguir que A se tranquilizase e volvese en si.
Estaba pálido de todo, botaba baba pola boca coma se fose un destes cans de cara engurrada, e non deixaba de tremer. Con semellante rebumbio montado, para entón apareceran uns eternos repetidores de COU preguntando que carallo pasara, porque había uns fulanos esperando fóra para lle dar unha malleira a alguén.
A empezara a chorar desconsolado repetindo para si “me tratan como a un animal, y me matarán como a un animal”, e nós contarámoslles aos maiores o que vivira ese rapaz durante todos aqueles meses. Cheos de rabia marcharon fóra e volveron ao cabo de vinte minutos, cando xa tiñamos a A mais ou menos tranquilizado: “no te preocupes chaval, que a ti no te vuelve a tocar ni dios en este barrio”, lle dixera un deles.
Ao día seguinte vimos aos cabrón que lle facían a vida imposible a A, todos mortos de medo, un deles coa cara feita un cristo. O que recibiu a malleira nas escaleiras nunca mais apareceu polo instituto.
E a A nunca mais lle puxeron unha man enriba.
Esta foi, contada moi por riba, a pilícula de hoxe.
Susanne sempre lle quixo poñer Unha historia de violencia, pero como aquí o que non corre voa, David Cronemberg xa lle fodera a idea anos atrás, e decidiu quedar con Vinganza, un título mais visto que a cona da Bernarda, non vos digo que non, pero escrito baixo abundante privación de luz aparece baixo a forma de Haevnen, que queda así como moi novidoso. Pola contra, escrito con sobreexposición á luz solar como adoita suceder por estes pagos, as distribuidoras españolas decidiron que Nun mundo mellor soaba talmente, moito mellor, e así quedou.
Susanne Bier foi unha nena cunha infancia complicada.
Cando era pequerrecha cazaba cans e michos para metelos en tarteiras con auga fervendo, e cos anos, cansa de ferver animais domésticos, cambiou de táctica para dar chamado a atención filmando pilículas para lles meter cousas fervendo polos ollos aos seus semellantes.
A súa obra Brøde queimaba a dios, e vai ti a saber se por iso mesmo, na humilde opinión do voso perro favorito, converteuse nunha das tres mellores pilículas do primeiro decenio do presente século, pola que lle choveran premios a cascoporro, e á que ata lle fixeran un remake yanki fusilado plano a plano que sabía igual que ter un Klimt mercado nos chinos colgado na sala.
Aquel remake foi inmediatamente eliminado do meu disco duro neuronal e dino por non filmado, pero o orixinal quedou gravado a fogo coa mesma barra de ferro coa que Ulrich Thomsen esmiolaba escalas e principios militares en Afganistán.
Susanne pasou de freada con aquel drama.
Non é que non fixera cousas escabrosas no pasado, que xa tiña feito unha versión ao xeito das olas rotas de Lars Von Trier (NOTA: alá vai a dignidade virxinal do blog a tomar por saco), pero aproveitar unha institución como o exército para mexar enriba dos valores morais da sociedade occidental foi moito incluso para ela, e mandárona filmar un couso imposible ao outro lado do charco para ver se así daba purgado os seus pecados.
Pasada a treboada na casa, veu de volta a Europa coa esperanza de que ninguén de nós lembrase o pino que deixara plantado na outra beira do charco (cousa que obviamente non lle colou), e decidiu xogar ao avogado do diaño cunha pilícula que demostraba o que xa todos sabiamos, que hai violencia que só pode ser combatida con violencia, mentres que ao mesmo tempo facía unha metafórica apoloxía do monopolio da violencia por parte do Estado.
A cousa houbera quedado redonda de todo se ao final do flim Christian houbera botado a voar e Elias se tivera convertido noutro fillo de puta, pero quen sabe se entón Susanne tería que ter marchado de volta aos EEUU para plantar pinos de por vida, e a muller botouse atrás cun final tipo “encantados todos de termos coñecido”.
Ou sexa, o que se di darlle polo cu ao Estado de Benestar, pero con marcha atrás.
A ver se o señor Rajoy toma nota, porque como siga como ata o de agora, aínda imos preñar todos.

Escriba un comentario