Cinemascope

Cine , Cartelera de Cine, Estrenos, Actores y Actrices

House (Steve Miner)



p { margin-bottom: 0.21cm; }

Pero vós que pensabades? Que había traer a Kubrick todo-los días ou que?

Non home, non. Non se poden traer cousas así de cada vez que colla o teclado para escribir, que non quero ser responsable de vos acostumar a comer lamprea de diario para que cando vos poñan un xurelo diante botedes pestes, morea de novos ricos. Xa sabedes que vivístedes por riba das vosas posibilidades durante anos por culpa dos socialistas, así que hoxe traio lorcho, para que sexades quen de relativizar.
Aínda que ben pensado, e por aquelo de facerlle un pouco de xustiza aos lorchos, debería dicir que o que vos traio é un muxo deses que viven aparcados ás portas dos desaugadoiros que temos na Ría, porque mamaíña.

Se cadra algún despistado ao ler o título do post seguro que pensou que hoxe ía falar da serie esa do médico macarra, pero lamento desenganalo dende xa porque aínda que o intentase, non sabería moi ben como escribir dela. Por unha banda, porque hai anos que unha rapaciña do cole me dixera que eu era coma o protagonista pero en versión profesor (obviamente non se refería ao parecido físico, porque eu son moito mais guapo e ademais non estou coxo), e mal está tirar pedras contra o propio tellado. Por outra, porque se o fixese habíavos colocar un ladrillo de varias páxinas discutindo cousas na liña de “se Weissmüller rematou créndose Tarzán, que non lle pasará ao pobre de Hugh Laurie?”. E para que perde-lo tempo vaticinando cousas polas que non vou cheirar un can. Visto o caso que me fixeran hai dez anos coa crise, non me van prestar mais atención agora co doutor do bastón. Que tolee podre de cartos que non me da pena ningunha.

Hoxe vou falar dunha morea de esterco con cheiro a morriña.

Morriña porque aínda lembro a primeira vez que a vira na casa dun compañeiro, cando unha tarde de inverno falamos coa súa irmá maior para que nola quitase do videoclub, porque nós aínda eramos moi pequenos e non nola querían alugar. Moitos outros rapaces da clase xa a viran antes, e dixeran que morreran de medo, así que alá fomos nós todos cheos á bufarda da súa casa para ver se así dabamos morto nós tamén.

Non vou negar que cando saíu o bicho chungo do armario, saltei no sitio, pero mais aló de todo iso, se morrín de algo foi de risa e noxo. 

Noxo porque aquela pilícula tiña un argumento imposible que non había por onde coller. Se cadra precisamente porque malia que aquelo non se sostivese nin con formigón o flim tivo pegada comercial, hai escenas que foron copiadas ata a saciedade por outras producións posteriores, supoño que por aquelo de render homenaxe a unha produción ochentera de culto. 

A idea de que mais aló do espello do baño exista unha dimensión paralela volvino ver en varias pilículas de serie Z ao longo dos anos, e se me apurades moito, pode que esta non fora a primeira pilícula na que apareceu, pero é que un dos bichos que sae en dita dimensión, volveu aparecer con grande similitude dúas décadas despois en The Mist, o flim de Darabount que poderá gustar ou non, pero que de serie Z non ten nada, o que demostra que xa calquera bosta ten categoría de culto.
E claro, normal que tamén morréramos de risa, porque no medio de aquel rebumbio argumental, quen corría do baño a Vietnam, de Vietnam á cociña, e da cociña ao armario do bicho, era o por aquel entón famoso superheroe americano, que tantas sobremesas nos tivera amarrados ao pé da tele esperando para poder baixar á praia despois de comer.
Velaí que a bosta traia cheiro a morriña.

Non só morriña de tardes en bañador mirando cara unha tele en branco e negro con transformador medio derretido nos baixos. Morriña a uns anos despois, cando as canles privadas apareceron na nosa vida para nos traer ás Mamachicho e dar por rematada a transición democrática que anos atrás comezara Sabrina unha noite de fin de ano.

Non é que as Mamachicho saísen no flim este de hoxe, que o guión ben as tivese soportado, pero é que a segunda vez que o vin foi nun programa de cine de terror que botaban en Antena3, Noche de Lobos, onde malia que se fartaran de emitir pilículas que habitan o páramo que hai mais aló da serie Z, tamén tiven oportunidade de coñecer xente coma David Cronemberg para encher de cinefilia a miña cacholiña.
Pero despois de aquelo, nunca mais a volvín ver. 

Ata o sábado pasado.

Buscaba, aburrido, algo da época aquela que comezou a principios dos sesenta e que aínda non rematou, na que para meter medo, había que meter unha casa no medio: casa con fantasmas, casa con espíritos, casa maldita… Puido ser outra, pero tiven a mala sorte de tropezar con esta por aquelo da nostalxia mal entendida.
Xa sabedes que teño un ollo para pisar merda de noite que mete medo, así que a partires de agora vou apostar seguro, e salvo que me recomendedes algunha alternativa, a vindeira vez que queira pasar un mal rato cunha pilícula de medo con casa, recorrerei ao clásico do gore e o terror psicolóxico que asinei o día que lle vendín a miña alma ao banco.

Escriba un comentario