Cinemascope

Cine , Cartelera de Cine, Estrenos, Actores y Actrices

Interesante de nuestros patrocinadores

The Yakuza (Sidney Pollack)

abr-20-2012 By cinefilo

p { margin-bottom: 0.21cm; }

Afeitos como estabamos a ver xaponeses na pantalla correndo de aquí para alá ata sumar case que dez horas de pilícula, traer calquera outra cousa así de súpeto, podería traer irreparables consecuencias sobre a vosa presión neuronal producindo algún tipo de shock do que non me quero facer responsable, así que decidín subministrarvos unha dose de metadona para que fósedes quen de superar aos poucos o mono oriental que eu mesmo vos inducira, para volver ao statu quo cinematográfico ao que a nosa limitada cultura nos tiña acostumados.
Conste que estiven tentado de asistir ao pao, porque non vou poñer pau, e comezar dar a matraca con Kurosawa; pero penseino dúas veces. Quen sabe se daquela os meus amigos de Galicia Bilingüe, lectores asiduos deste o voso blog, non habían comezar unha campaña para esixir a definitiva retirada do galego do ensino a prol doutra lingua moito mais útil coma o xaponés.
Así que para non correr riscos decanteime por unha desintoxicación paulatina, e malia que aquí saian xaponeses a fodelos, en realidade é unha pilícula de cine negro tipicamente americano. Así, se os rapaces teñen que dar matemáticas en inglés porque non as entenden en galego, malo será que cando rematen os estudos non sexan quen de facer as ós cun peso; se as tivesen que dar en xaponés, quen sabe, ata poderían vir os arxentinos para quedar coas nosas empresas.
Dous anos antes de que Paul Schrader lle pasase un guión a Scorsese para filmar o que o mundo coñece coma o primeiro flim de violencia psicolóxica moderna (chegando á lóxica conclusión de que o que levaba anos filmando Sam Peckimpah era cine infantil), xa lle pasara outro a Sidney Pollack para que contase unha fermosísima historia sobre a lealdade.
Cando digo fermosísima historia, non me refiro a subprodutos azucrados coma aquel no que o señor Redford pasaba o día voando (na que facía de cóndor non, a outra), porque aquela o único fermoso que tiña era o final, cando remataba e podías levantar do sofá á rapaza que invitaras a casa, para levala chorando coma unha madalena ao cuarto e sacarlle o desgusto e maila roupa de enriba.
Era yo la pera.
Pero desta volta, mariconadas as xustas.
Aquí só sae unha camada de vellos saldando contas contraidas vinte anos antes, cando pertencían ao exército de ocupación do Xapón. É dicir, ao exército yanki que ocupaba o Xapón, claro. Non vos confundir porque o Xapón tamén tivo o seu propio exército ocupando Manchuria, Corea, Birmania, Tailandia, e outros moitos países que hai por alí ao redor, coñecidos hoxe en día por brindar a oportunidade de poder foder a moi bo prezo con rapaciñas ás que aínda non lles caeron os primeiros dentes.
Segundo o pagues, ata podes probar con algunha á que aínda non lle saíron.
Bendito capitalismo.
Pero xa haberá tempo de falar do turismo sexual nunha vindeira e próxima entrada, que hoxe tocaba The Yakuza. Así que veña, marchando unha de mafia.
As historias da mafia son todas iguais, xa volo tiña dito algunha vez, independentemente do apelido xeográfico que leven. Tanto ten que sexa calabresa, rusa, kosovar, xeorxiana, armenia, siberiana ou chinesa… son todas o mesmo, organizacións empresariais que funcionan á marxe do Estado e que se conceden a si mesmas o dereito ao monopolio da violencia. En galego normativo, e para entendermos, un feixe de chourizos. Despois adornan todo cuns códigos éticos que apelan á honra do individuo coa esperanza de que a merda envolvida en papel de regalo non cheire, e xúrovos que hai a quen lle cola.
Haberá quen diga que para mafia, a do PSOE de Andalucía, ou o PP de Valencia, pero así e todo, e polo de agora, por chamar miserables chourizos aos presidentes de cada unha das dúas asociacións delituosas, un non corre o risco de ir botar unha charla a xunto das robalizas cuns quitíns de cemento nos pés. Polo de agora, insisto.

O conto é que levamos toda unha vida vendo pilículas exaltando as moitas e variadas virtudes éticas das mafias, e aínda hai por aí quen pensa que son unha especie de ONG. Eu sempre quedei con Goodfellas para desmontar esa versión idílica do movemento, pero aquí tamén lle cae un bo repaso, pero cun ritmo mais pausado, iso si, que aquí a media de idade para os matachíns ronda os sesenta e cinco.

Cine de autor.
Despois das tres últimas palabras, xa lle subo eu cinco puntos ao meu blog. Vós seguide lendo tranquilos.
A cousa arranca cun empresario yanki que se mete nun xardín de collóns ao facer negocios cuns yakuza xaponeses, polo que decide pedir axuda a un amigo que lle debe un favor para ver se así dá saído da horta zen na se que se meteu. O amigo é Robert Mitchum, que de amigo non sei, pero de vello está que se sae, e recorre a el, porque por motivos que descoñecemos, a Mitchum hai outro yakuza, Ken Takakura, que tamén lle debe un favor dende hai a pera de anos.
Como vedes, aquí o único que en principio non debe nada, coma sempre ata que lle cae unha inspección de facenda, é o empresario. Pero tranquilos, que facenda pasará pola pilícula como pasou pola casa de Conde Roa, e montará un cristo de moito coidado para poñelo todo patas arriba nunha historia bastante mais sórdida que a de Taxi Driver, e que foi quen de poñernos de acordo a Tarantino e mais a min.
Unha puta xenialidade, vaia.
Mágoa que a min me dera por recomendárvola nun blog de calidade literaria mais ben discutible, e a Quentin por perpetrar varias e reiteradas imitacións dos últimos vinte minutos de pilícula, cunha calidade cinematográfica mais cativa aínda.
Postos a comparar, coido que eu lle fixen menos mal ao arte. A estadística só falla cando o PP pretende facerse co goberno andaluz, polo demais, é unha ciencia exacta: sodes catro michos os privilexiados que podedes presumir de contar entre as miñas vítimas; namentres, mil millóns de moscas non poden estar confundidas, e a merda sabe ben.

House (Steve Miner)

mar-19-2012 By cinefilo

p { margin-bottom: 0.21cm; }

Pero vós que pensabades? Que había traer a Kubrick todo-los días ou que?

Non home, non. Non se poden traer cousas así de cada vez que colla o teclado para escribir, que non quero ser responsable de vos acostumar a comer lamprea de diario para que cando vos poñan un xurelo diante botedes pestes, morea de novos ricos. Xa sabedes que vivístedes por riba das vosas posibilidades durante anos por culpa dos socialistas, así que hoxe traio lorcho, para que sexades quen de relativizar.
Aínda que ben pensado, e por aquelo de facerlle un pouco de xustiza aos lorchos, debería dicir que o que vos traio é un muxo deses que viven aparcados ás portas dos desaugadoiros que temos na Ría, porque mamaíña.

Se cadra algún despistado ao ler o título do post seguro que pensou que hoxe ía falar da serie esa do médico macarra, pero lamento desenganalo dende xa porque aínda que o intentase, non sabería moi ben como escribir dela. Por unha banda, porque hai anos que unha rapaciña do cole me dixera que eu era coma o protagonista pero en versión profesor (obviamente non se refería ao parecido físico, porque eu son moito mais guapo e ademais non estou coxo), e mal está tirar pedras contra o propio tellado. Por outra, porque se o fixese habíavos colocar un ladrillo de varias páxinas discutindo cousas na liña de “se Weissmüller rematou créndose Tarzán, que non lle pasará ao pobre de Hugh Laurie?”. E para que perde-lo tempo vaticinando cousas polas que non vou cheirar un can. Visto o caso que me fixeran hai dez anos coa crise, non me van prestar mais atención agora co doutor do bastón. Que tolee podre de cartos que non me da pena ningunha.

Hoxe vou falar dunha morea de esterco con cheiro a morriña.

Morriña porque aínda lembro a primeira vez que a vira na casa dun compañeiro, cando unha tarde de inverno falamos coa súa irmá maior para que nola quitase do videoclub, porque nós aínda eramos moi pequenos e non nola querían alugar. Moitos outros rapaces da clase xa a viran antes, e dixeran que morreran de medo, así que alá fomos nós todos cheos á bufarda da súa casa para ver se así dabamos morto nós tamén.

Non vou negar que cando saíu o bicho chungo do armario, saltei no sitio, pero mais aló de todo iso, se morrín de algo foi de risa e noxo. 

Noxo porque aquela pilícula tiña un argumento imposible que non había por onde coller. Se cadra precisamente porque malia que aquelo non se sostivese nin con formigón o flim tivo pegada comercial, hai escenas que foron copiadas ata a saciedade por outras producións posteriores, supoño que por aquelo de render homenaxe a unha produción ochentera de culto. 

A idea de que mais aló do espello do baño exista unha dimensión paralela volvino ver en varias pilículas de serie Z ao longo dos anos, e se me apurades moito, pode que esta non fora a primeira pilícula na que apareceu, pero é que un dos bichos que sae en dita dimensión, volveu aparecer con grande similitude dúas décadas despois en The Mist, o flim de Darabount que poderá gustar ou non, pero que de serie Z non ten nada, o que demostra que xa calquera bosta ten categoría de culto.
E claro, normal que tamén morréramos de risa, porque no medio de aquel rebumbio argumental, quen corría do baño a Vietnam, de Vietnam á cociña, e da cociña ao armario do bicho, era o por aquel entón famoso superheroe americano, que tantas sobremesas nos tivera amarrados ao pé da tele esperando para poder baixar á praia despois de comer.
Velaí que a bosta traia cheiro a morriña.

Non só morriña de tardes en bañador mirando cara unha tele en branco e negro con transformador medio derretido nos baixos. Morriña a uns anos despois, cando as canles privadas apareceron na nosa vida para nos traer ás Mamachicho e dar por rematada a transición democrática que anos atrás comezara Sabrina unha noite de fin de ano.

Non é que as Mamachicho saísen no flim este de hoxe, que o guión ben as tivese soportado, pero é que a segunda vez que o vin foi nun programa de cine de terror que botaban en Antena3, Noche de Lobos, onde malia que se fartaran de emitir pilículas que habitan o páramo que hai mais aló da serie Z, tamén tiven oportunidade de coñecer xente coma David Cronemberg para encher de cinefilia a miña cacholiña.
Pero despois de aquelo, nunca mais a volvín ver. 

Ata o sábado pasado.

Buscaba, aburrido, algo da época aquela que comezou a principios dos sesenta e que aínda non rematou, na que para meter medo, había que meter unha casa no medio: casa con fantasmas, casa con espíritos, casa maldita… Puido ser outra, pero tiven a mala sorte de tropezar con esta por aquelo da nostalxia mal entendida.
Xa sabedes que teño un ollo para pisar merda de noite que mete medo, así que a partires de agora vou apostar seguro, e salvo que me recomendedes algunha alternativa, a vindeira vez que queira pasar un mal rato cunha pilícula de medo con casa, recorrerei ao clásico do gore e o terror psicolóxico que asinei o día que lle vendín a miña alma ao banco.

Ghobadi, Gervasio e as tartarugas

mar-7-2012 By cinefilo

Bahman Ghobadi

Bahman Ghobadi decidiu rodar As tartarugas tamén voan en 2004 logo de ver como vivían os nenos na fronteira entre Irán e Turquía, vendendo as minas antipersoa que eles mesmos desactivaban. O director kurdo-iraní conviviu cos cativos e reflectiu o drama dos habitantes dunha vila que buscan desesperadamente unha antena parabólica para conseguir noticias sobre o inminente ataque de Estados Unidos a Iraq. Premiada coa Cuncha de Ouro no Festival de Cine de San Sebastián, a cinta non é só unha denuncia contra a situación que padecen estes nenos condenados a amputacións de mans e pernas para sobrevivir mentres os seus gobernos se enlean en conflitos bélicos. Tamén é unha crítica aos medios de comunicación occidentais que silencian o padecemento da infancia en zonas de guerra. Lea el resto de la entrada »

2046Wong Kar Wai descubriu o mundo a través das películas. Cando medrou, decidiu facer cine para falar deses individuos solitarios e incomunicados que medraran dentro del. En 2046 (2004), unha das máis fermosas obras de arte feitas neste século, o director chinés reflexiona sobre o tempo sen espazo ou o espazo sen tempo, un concepto revolucionario simbolizado nunha habitación de hotel inmóbil pola que pasa o amor sen quedarse ou un tren sempre en marcha no que o amor é imposible. A vida, vén a dicirnos o creador nado en Shangai, é unha cuestión de oportunidade. O amor, a soidade, a felicidade son momentos que hai que saber apreixar no tempo exacto ou senón é imposible regresar a eles. O efémero do tempo fai que o único que conservemos para seguir vivindo sexa a memoria que nos recorda o que deixamos de facer cando debiamos. De aí a dor de sabernos perdidos para sempre na creba do pasado.

Lea el resto de la entrada »